Cruz* – Wat je in je hart bewaart, raak je nooit meer kwijt

Cruz* – Wat je in je hart bewaart, raak je nooit meer kwijt

4 december 2020. Terugplaatsing van een frozen embryo in het ziekenhuis. Ik voelde het: dit was anders dan de andere keer. Het is zover! Wij zijn zwanger! Onze vreugde was groot, échte tranen van geluk. De dagelijkse zware misselijkheid namen we er met veel plezier bij.
De allereerste echo, waarop we jouw hartje hoorden kloppen, blijft als een magische herinnering in ons geheugen gegrift.

De echo’s waren in orde, onze lieve zoon was telkens aan het voetballen in mama’s buik. Yes! De eerste twaalf spannende weken zijn voorbij. Alles is in orde! Nu kan niets meer mislopen, toch?!

Helaas bleek uit de NIP-test dat er een verhoogd risico was op het geslachtschromosoom. Dit beangstigende gevoel dat doorheen je hele lichaam stroomt is moordend. Dit gevoel leer je pas kennen van zodra je het nieuws krijgt dat je moeder wordt.

We kwamen met een bang hartje terecht in het UZ Brussel voor een vruchtwaterpunctie en een echo op prenatale diagnostiek. Prijs je gelukkig als je van de naam ‘prenatale diagnostiek’ nog nooit gehoord hebt. Ze namen stalen van het vruchtwater en onderzochten de vitale functies van onze zoon. De zone rond de hersenen. Een focuszone die te vaak opnieuw werd bekeken, het was ons wel opgevallen…

Eenmaal terug aangekleed vroeg men aan ons om tijdens de 18de week van onze zwangerschap nog eens langs te komen. “We zien iets dat niet correct is”, luidde het. De gedachten, vooral de negatieve gedachten, bleven door onze hoofden racen als een hogesnelheidstrein. Zonder halte. Zonder tussenstop. Zonder eindbestemming.

Een verlossend telefoontje, er werd geen fout in het geslachtchromosoom gevonden. We konden voor het eerst terug genieten van de zwangerschap zonder al te grote zorgen. Helaas was dit genot van korte duur…

Zoals gepland bezochten we opnieuw het UZ Brussel op 18 weken zwangerschap. De focuszone rond de hersenen wordt opnieuw belicht. Nog een keer. En nog een keer… De echo duurde een volledig uur, een uur dat voor ons wel een heel leven leek te duren.

Na de echo werden we alvast voorbereid op een keuze die je nooit wil maken. Een keuze waar je zelfs niet aan wil denken. Drie weken later, op 21 weken zwangerschap, moesten we opnieuw langsgaan. Dan zouden we wellicht een keuze, diegene waar je zelfs niet aan wil denken, moeten maken.

Weken gingen voorbij. Je zat in mijn buik, je was er nog, maar toch voelden we dat er een kans bestond dat mama en mamie afscheid van jou moesten nemen.

De specialiste kwam bij ons zitten. Recht voor ons. Was dit het moment voor die keuze waar je zelfs niet aan wil denken? Harde woorden. Harde realiteit. Op dat moment voor mezelf onbegrijpbaar, onaanvaardbaar. Mijn vrouw vond de kracht om elk woord te onthouden van het gesprek. Ik bleef voor me uitstaren en dacht alleen maar aan jou, lieve Cruz. Je mama en mamie hadden maar één doel voor ogen: jou het leven geven dat je verdient. De keuze waar je zelfs niet aan wil denken werd gemaakt.

Ze lieten je inslapen in jouw vertrouwde omgeving, mijn buik. De dag nadien werden we jouw trotse ouders.    A star is born, Cruz Cuypers. Je was 31 cm groot en woog 560 gram. Hoe kan een baby na 24 weken zwangerschap al zo perfect zijn? Je werd meteen onze grootste trots, een trots die we met iedereen wilden en willen delen.

Dankzij Boven De Wolken hebben we honderden foto’s van jou, van ons gezin. Honderden onbetaalbare foto’s. Foto’s waarop je te zien bent als onze grootste trots, onze mooie zoon. Want zo leef jij verder in ons hart, voor altijd.

Wij drie voor altijd samen,

Je mama en mamie

 

Boven De Wolken is afhankelijk van giften.
Ondersteun hun werking:

Close
Close

Inloggen

Close

Cart (0)

Cart is empty No products in the cart.