Hoe Marilou mij Boven De Wolken influisterde

Hoe vaak heb ik het al niet gehoord: “Wat doe je van werk?” “Ik ben vroedvrouw.” Oh! Wat een prachtig beroep!” zeggen de mensen dan. En mijn antwoord is altijd hetzelfde: “Meestal wel ja…” Gelukkig gaat het heel vaak goed, maar soms niet. En als het fout gaat, word je geconfronteerd met het ergste wat een mens kan meemaken, het verlies van je kind. Het intense verdriet waarvan je dan getuige bent gaat door merg en been.

 

Tijdens mijn eerste stage verloskamer zoals dat dan heet, verloor ik 5 kindjes en een mama. Heel mijn wereld stond op zijn kop. Is dit verloskunde? Kan ik dit wel? Twijfels of ik mijn studie wel verder zou doen. Want dat prachtige beroep kreeg plots een heel donker randje. Gelukkig mocht ik daarna getuige zijn van veel prachtige bevallingen die me terug de energie gaven om door te zetten. Toch heeft die eerste stage diepe sporen nagelaten.

Zorgen voor een mooie overgang

Toen ik afgestudeerd was vond ik niet meteen werk als vroedvrouw en begon ik in een rusthuis te werken. Ook daar was “de dood” een gegeven waar je niet omheen kon. Ik leerde dat het begeleiden van mensen om een kindje op de wereld te zetten of het begeleiden van mensen om het leven los te laten als zorgverlener een beetje hetzelfde voelt. Een intens gevoel van tevredenheid als je mensen hebt kunnen helpen bij een “mooie” overgang, die naar mama en papa worden, of naar het sterven. De dood werd zo voor mij iets heel reëels waar ik als hulpverlener een groot verschil kon maken. Toen ik dan eindelijk begon te werken in Oostende als vroedvrouw had ik dus een volle rugzak mee. Ik had leren omgaan met verlies en de dood en gezien welke dingen een wezenlijk verschil kunnen maken voor de mensen in hun begeleiding op die keerpunten in hun leven.

Marilou, een kleine perfecte meid

Als vroedvrouw weet je dat, ook al willen de mensen het op dat moment niet, je foto’s MOET trekken van hun overleden kindje. Ooit komen ze erachter vragen. Soms na een jaar, soms na 10 jaar. Elke materniteit heeft zo een mapje foto’s op de computer staan met sterrenkindjes. Maar vroedvrouwen zijn geen fotografen, of toch meestal niet. Meestal zijn deze foto’s dan ook een beetje gruwelijk, en moet je even slikken als je ze te zien krijgt.

En op een dag waren daar Anne-Sofie en Roel, hun dochtertje Marilou was gestorven in mama’s buik. Toevallig had ik mijn eigen fototoestel bij en ik stelde hen voor de geboorte te fotograferen. Niet alleen Marilou’s geboorte maar ook haar badje, verzorging, hand en voetafdrukjes werden door mij vastgelegd. Er werden gezinsfoto’s genomen, fotootjes van hun kleine perfecte meid, van de handjes, de voetjes, elk klein detail. Het waren 3 intense dagen waarin Anne-Sofie en Roel me toelieten deelgenoot te zijn in hun verdriet en geluk, hun trots, hun twijfels, hun nieuwe realiteit. Alles werd vastgelegd, meer dan 1000 foto’s van de paar dagen samen met Marilou. Het spreekt voor zich dat zoiets een band schept, Roel en Anne-Sofie werden vrienden. Ze vertelden me nadien vaak hoe veel ze hebben aan de foto’s. Wat een wezenlijk verschil dit maakt, een mooie herinnering aan Marilou.

Trots en dankbaarheid

Vanaf dat moment vroeg ik dan ook aan mijn collega’s om me te bellen als er een sterrenkind geboren werd. Zo wist ik zeker dat mensen op onze materniteit een mooie herinnering hadden aan hun sterrenkindje. Toevallig kwam ik op Facebook het verhaal tegen van Sharon en zocht contact. Want wat als ik op reis zou zijn, wie ging dan onze sterretjes fotograferen? We ontmoetten elkaar snel en ontdekten dat eenzelfde doel een band schept die een drijvende kracht kan zijn achter een groot project. Want waarom stoppen bij een paar ziekenhuizen? Iedereen heeft toch recht op mooie foto’s van hun sterrenkind? En zo werd Boven De Wolken geboren. Een prachtig initiatief dat snel uit zijn voegen barstte. Nu voel ik ontzettende trots en dankbaarheid dat het kleine zaadje dat Marilou plantte in mijn hart op een paar maanden tijd is uitgegroeid tot een vzw die dagelijks op pad is om hetzelfde te doen als ik heb gedaan voor de ouders van Marilou. Bedankt aan al onze fotografen om dit te willen doen voor zoveel mensen! Het is één van de mooiste geschenken die je mensen kan geven.

 

Anne-Sofie en Roel schreven zelf ook hun verhaal neer:

Ons wolkenverhaal startte een dik jaar geleden

Na een zorgeloze zwangerschap van 39 weken, een laatste controle bij de gynaecoloog, keken we vol verlangen en nieuwsgierigheid uit naar de geboorte van Marilou, ons eerste kindje. We hadden een prachtige zaterdag met muziek en vrienden en een relaxte zondag. Té relaxed, zo bleek achteraf. Plots realiseerde ik mij dat ik al eventjes geen beweging meer had gevoeld in mijn buik. Ik was er niet gerust in, maar het was pas de nacht van zondag op maandag dat ik mij enorm zorgen begon te maken. ’s Morgens vroeg gebeld naar de materniteit: “kom maar af voor een controle, je moet je geen zorgen maken, we horen zoveel mama’s die ongerust zijn op het einde van de zwangerschap, maar kom toch maar af”. Zo gezegd, zo gedaan. Eenmaal daar aangekomen begon de rollercoaster aan emoties. Inderdaad: geen hartslag te vinden. De shock. De tranen. Het ongeloof. De machteloosheid. Heel veel vragen.

Oorverdovende Stilte

Op dinsdag 28 april 2015 werd Marilou uiteindelijk geboren na een natuurlijke bevalling, met behulp van een prachtteam. 3080 gram, 51,5 cm, een perfecte, mooie baby. Alleen: oorverdovende stilte. En terug: verdriet, ongeloof, maar ook trots, oudergevoel en een uniek gevoel als koppel. Een liefdevolle kracht die uit het niets de bovenhand nam, gelukkig. De dagen die volgden verbleven we met ons drietjes nog 3 dagen op de materniteit in onze veilige cocon met Marilou, dag en nacht begeleiding van de vroedvrouwen, psycholoog, gynaecoloog en onze dichte familie. We kregen de tijd en de informatie die we nodig hadden. Zo leerden we ‘Met Lege Handen’ kennen via een folder op de materniteit. Eigenlijk hebben we enorm genoten van onze kostbare tijd samen, het onderste uit de kan gehaald. We konden beetje bij beetje afscheid nemen tot Marilou ‘op’ was. Daarna hebben we de tijd genomen om een mooie afscheidsdienst te regelen, zodat iedereen haar kon leren kennen. Het was heel persoonlijk, des te meer dankzij de foto’s die we toonden, genomen door Anneleen: vroedvrouw, fotografe en mede-oprichtster van Boven De Wolken.

Veel details vervagen

Zij stelde voor om tijdens en na de bevalling foto’s te nemen van Marilou. Wat een groot geluk! Als kersverse ‘sterrenouder’, want zo word je genoemd wanneer je een kindje verliest, heb je weinig energie om zelf initiatieven te nemen. Sommige beelden zijn op ons netvlies gebrand, maar vele details vervagen ook. Het was misschien nooit in ons opgekomen om een fotoshoot te laten doen van onze kleine meid, en daar zouden we nadien spijt van gehad hebben. Anneleen was professioneel en zeer empathisch, waardoor we haar snel toelieten in ons intieme coconnetje. Het resultaat is een prachtig fotoverslag van de mooiste én donkerste dagen in ons leven: de geboorte en afscheid van ons eerste kindje. Op 13 juli 2016 werden we voor de tweede keer trotse ouders van Cézar, een kerngezonde zoon. Ondertussen werd het prachtige initiatief Boven De Wolken opgericht, maar we zijn blij dat we hen niet nodig gehad hebben. Toch konden we opnieuw rekenen op Anneleen voor een intens mooie fotoreportage van de geboorte. Als Cézar ouder is, zal hij met zijn eigen ogen kunnen zien dat hij een sterrenzus heeft die als pasgeborene een kopie was van hemzelf. Dat vinden wij schitterend! In ons huis is Marilou alomtegenwoordig,, op een serene manier. Er gaat geen dag voorbij zonder haar gezien te hebben. We zijn dankbaar om haar op deze manier bij ons te hebben en ook heel trots dat we haar kunnen tonen. Het gebeurt wel vaker dat vrienden bij ons thuis spontaan beginnen te praten over Marilou, door het zien van haar foto. Dat doet deugd. Zo wordt ze niet vergeten.

 

Boven De Wolken is afhankelijk van giften.
Ondersteun hun werking:

Close
Close

Inloggen

Close

Cart (0)

Cart is empty No products in the cart.