Liv*

Lieve Liv

Dit is niet het verhaal van jij die er niet meer bent.
Dit is wel het verhaal van hoe je op twaalf dagen tijd alles voor altijd veranderd hebt.

Je werd geboren na 38 weken en 5 dagen zwangerschap, op 16 december 2020.
Wat had je de hele bevalling goed doorstaan. Zo goed dat je even op mijn buik mocht liggen, ondanks de problemen die op 36 weken zwangerschap werden vastgesteld.
Gek hoe snel je papa en ik verliefd werden op jou, ons kleine meisje.

Maar het ging niet goed. De problemen waren erger dan verwacht en het advies om geen behandelingen op te starten volgde snel. We wilden niet dat je pijn had. We wilden niet dat je een leven zonder enige kwaliteit zou hebben. We wilden het advies volgen, maar toch… We wilden ook jou.
De dokters en verpleegkundigen op de NICU hielpen ons om deze wens te doen uitkomen.
Wij mochten, als jij comfortabel bleef, het tijdstip bepalen waarop je tube werd afgekoppeld.
Dat gaf ons tijd. Tijd met jou. Twaalf dagen werden het. Twaalf dagen met jou. De twaalf allermooiste dagen.

Het begon heel simpel, met naast je bedje zitten.
Je lange haren aaien. Je voetjes vastpakken. Je handje voelen grijpen naar onze vinger. Je greep niet enkel naar onze vingers, maar ook naar je tube. Je was een echte kapoen, dat zeiden ook de verpleegkundigen. We mochten hen ook helpen met je verzorging. We verversten je pampers, mochten je mondje proper maken, verhingen je saturatiemeter, smeerden je in met lichaamsmelk…

Af en toe kon je best wel eens boos worden als iets je irriteerde. We leerden hoe we je konden troosten. Papa met zijn grote handen rond je hoofdje en mama met haar handen over je buik. Je voelde ons. Je werd kalm.

Na drie dagen mocht je voor het eerst op schoot. De eerste keer bij papa. De volgende dag bij mij.
Wat genoten we met ons drietjes van deze momenten. Jij lekker knus en dicht bij ons, slapend op onze arm. Je werd rustig in onze armen. Dus dreven we het tempo wat op. En vanaf dan zat je elke dag enkele uren bij papa en enkele uren bij mama op schoot.

We ontdekten dat je ook hield van gewassen worde

Op woensdag, vlak voor kerst, mochten enkele belangrijke mensen, waaronder je oma’s en opa’s, je metie en petie, je op een coronaveilige manier bezoeken. Ze streelden je haar. Telden je zachte teentjes. Je deed ook hen smelten. Het water op je lijfje voelen, de aanrakingen, de bewegingsruimte als er wat sensortjes even af mochten. Je genoot zichtbaar.

Het werd kerst. Onze eerste kerst als gezin. Onze laatste kerst samen.
We vierden kerstnacht met jou op onze schoot op de NICU.
We lieten je dopen op kerstdag, zo betekenisvol. Net als je leven.

En toen… Toen keken papa en ik elkaar aan. Het was tijd.
We wilden het niet, maar we voelden het.
Het was tijd voor jou. We wachtten tot maandagochtend 28 december. We wilden je dan nog één keer een wasmomentje geven alvorens de tube eruit ging. Je gewoon zien genieten. Ook die momenten wilde Boven De Wolken voor ons vastleggen. Dat laatste leuke, goede moment.

Er werden foto’s genomen tijdens je laatste wasje, je laatste momenten aan de tube, de eerste momenten zonder tube. Je stierf enkele uren later in je papa’s armen. De fotografen kwamen terug en maakten nog eens prachtige foto’s van jou.

Lieve Liv, wat zijn we blij dat we je leerden kennen, ons klein mevrouwtje met pit.
Wat zijn we blij dat je van ons een mama en een papa hebt gemaakt.
Wat zijn we trots als we je foto’s aan anderen tonen.
Wat zijn we trots als we over je vertellen.
Wat missen we je elke dag een beetje meer.

Dit is niet het verhaal van jij die er niet meer bent.
Dit is het verhaal van jij die er altijd, in alles wat we doen, zal zijn.

Dikke kus,

je mama

Boven De Wolken is afhankelijk van giften.
Ondersteun hun werking:

Close
Close

Inloggen

Close

Cart (0)

Cart is empty No products in the cart.